.png)
اﻟﻨﺎز اﻧﺼﺎریآواي زن - ﺷﻮاﻫﺪ و آﻣﺎر ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ زﻧﺎن اﯾﺮان در زﻧﺪﮔﯽ روزﻣﺮه و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﺎﻧﻮن ﻫﻤﻮاره ﺑﺎر ﺟﻨﺲ دوم ﺑﻮدن را ﺑﺮ دوش ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ. اﯾﻦ ﺣﺲ ﻓﺮودﺳﺘﯽ ﺧﺎص زﻧﺎن ﻧﯿﺴﺖ و در ﮔﺮوهﻫﺎي اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ دﯾﮕﺮ ﻫﻢ دﯾﺪه ﻣﯽﺷﻮد. اﻗﻠﯿﺖﻫﺎي ﻗﻮﻣﯽدر ﺟﺎﻣﻌﻪي ﭼﻬﻞ ﺗﮑﻪي اﯾﺮان ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﺗﺒﻌﯿﺾﻫﺎ و ﺗﺤﻘﯿﺮﻫﺎي ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ اﻗﺘﺼﺎدي ﺷﮑﻮه داﺷﺘﻪاﻧﺪ. اﻣﺎ زﻧﺎن اﯾﻦ اﻗﻮام در ﺟﺎﻣﻌﻪي ﺧﻮد و ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺧﻮد ﺑﺎ ﮔﺮوهﻫﺎي دﯾﮕﺮ ﻗﻮﻣﯽ ﭼﻪ ﺑﺎري را ﺑﺮ دوش ﺣﺲ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ؟
در اﯾﻦ ﮔﺰارش ﺑﺎ ﭼﻨﺪ زن ﺗﺮك در ﺷﻬﺮﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ آذرﺑﺎﯾﺠﺎن ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدهام. آﻧﻬﺎ "ﻏﯿﺮت" ﻣﺮدان ﺗﺮك را ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﭼﺎﻟﺶ ﻗﻮﻣﯽ ﺧﻮد ﻋﻨﻮان ﮐﺮدهاﻧﺪ و ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﺮكﻫﺎ را ﭼﺎﻟﺶ اﺻﻠﯽ در ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺷﻬﺮﻫﺎي دﯾﮕﺮ و ﺧﺼﻮﺻﺎ ﺗﻬﺮان ﻣﯽداﻧﻨﺪ. ﺑﯿﺸﺘﺮ آﻧﻬﺎ از ﻣﺒﺎرزات زﻧﺎن ﺗﺮك )در ﻣﻘﻄﻊ ﻣﺸﺮوﻃﻪ و ﻓﺮﻗﻪ دﻣﻮﮐﺮات آذرﺑﺎﯾﺠﺎن( اﻃﻼع دارﻧﺪ، اﻣﺎ ﺑﻪ زﻋﻢ آﻧﺎن اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزات ﻣﺮداﻧﻪ ﺑﻮده و ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺻﺮﻓﺎ ﺑﺮاي ﻣﻄﺎﻟﺒﺎت زﻧﺎن ﻣﺒﺎرزهاي ﺻﻮرت ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ.
ﻣﻨﺼﻮره ﯾﮑﯽ از ﺳﺮﺷﻨﺎسﺗﺮﯾﻦ زﻧﺎن ﻓﻌﺎل ﺣﻘﻮق اﻗﻠﯿﺖﻫﺎي ﻗﻮﻣﯽدر ﺷﻬﺮ ﺗﺒﺮﯾﺰ اﺳﺖ. وي ﻫﻤﺰﻣﺎن ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎي ﺧﻮد را ﺑﺮ روي ﻣﺴﺎﺋﻞ زﻧﺎن ﺗﺮك ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮده اﺳﺖ. ﺑﻪ اﻋﺘﻘﺎد او ﺗﺒﻌﯿﺾ زﻧﺎن ﺗﺮك در ﺟﺎﻣﻌﻪي آذرﺑﺎﯾﺠﺎن را ﺑﺎﯾﺪ در ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻏﺎﻟﺐ ﻓﺎرﺳﯽ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ دﯾﺪ.
او ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ:
- ﻫﻨﻮز در ﺑﺴﯿﺎري از روﺳﺘﺎﻫﺎي آذرﺑﺎﯾﺠﺎن و ﺣﺘﯽ ﻧﺰد ﺑﺮﺧﯽ ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎي ﺷﻬﺮي ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ زﻧﺎن ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺑﺮﺗﺮي دارﻧﺪ و ﺣﺮف اول و آﺧﺮ را آﻧﻬﺎ ﻣﯽزﻧﻨﺪ. در ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﻣﺴﺎﺋﻞ اﻗﺘﺼﺎدي ﻧﻘﺶ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﻨﺪهاي دارﻧﺪ. اﯾﻦ زﻧﺎن را در ﺟﺎﻣﻌﻪي ﺧﻮدي زﻧﺎﻧﯽ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽآﯾﻨﺪ. اﻣﺎ وﻗﺘﯽ وارد ﻣﻨﺎﺳﺒﺎت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﺎ ﮔﺮوهﻫﺎي دﯾﮕﺮ ﻗﻮﻣﯽ/ زﺑﺎﻧﯽ، ﺧﺼﻮﺻﺎ ﻓﺎرسﻫﺎ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ، آن وﻗﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎر ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻋﻤﻮﻣﯽ را ﺣﺲ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﯾﺎ وﻗﺘﯽ اﯾﻦ زﻧﺎن در زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯽرﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻮن ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺸﮑﻞ آﻧﻬﺎ را ﺣﻞ ﮐﻨﺪ، ﻣﺜﻞ ﻃﻼق و ارث و ... ﻫﻢ ﭼﻮن ﻫﺰاران زن دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﻓﺮودﺳﺘﯽ را ﻟﻤﺲ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. او ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻗﻮم ﺗﺮك را ﻋﺎﻣﻠﯽ ﻏﯿﺮﻣﺴﺘﻘﯿﻢ در ﭘﺲ رﻓﺖ زﻧﺎن ﺗﺮك ﻣﯽداﻧﺪ و ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﮐﻪ زﻧﺎن ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻫﺮ ﮔﺮوﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺮاي ﺑﯿﺮون آﻣﺪن از ﺧﺎﻧﻪ و ﺗﺎﺛﯿﺮﮔﺬاري در زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪﻧﻔﺲ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
رﺳﯿﺪن ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ زﻣﺎن ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪاي اﻧﺠﺎم دﻫﻢ ﺑﺎ ﻓﻌﺎﻟﯿﻦ ﺣﻘﻮق زن در ﺗﻬﺮان و ﺗﺒﺮﯾﺰ. دﺧﺘﺮان ﺟﻮان ﺗﻬﺮان ﺧﯿﻠﯽ زود ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ. ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺎدهي ﻧﻮﺷﺘﻦ، ﺣﺘﯽ در ﺣﺪ وﺑﻼگ ﻧﻮﯾﺴﯽ ﺑﺮاي ﻣﺎ در اﯾﻨﺠﺎ ﯾﮏ دﻏﺪﻏﻪ اﺳﺖ. آﻧﻬﺎ از ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻓﺎرﺳﯽ ﻧﮕﺮان ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﯿﺸﺎﭘﯿﺶ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺜﻼ ﻏﻠﻂﻫﺎي اﻧﺸﺎﯾﯽ آﻧﻬﺎ دﯾﮕﺮان را ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻨﺪاﻧﺪ. اﯾﻦ ﺗﺤﻘﯿﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از زﻣﺎن رﺿﺎﺧﺎن ﺷﺮوع ﺷﺪه و ﺗﺎ اﻣﺮوز ﻣﺪام ﺗﺸﺪﯾﺪ ﺷﺪه، زﻧﺎن ﺗﺮك را ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻨﺰوي ﮐﺮده اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه وﻓﻌﺎل اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﺎ اﺷﺎره ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﺧﻮد، ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻏﺎﻟﺐ و ﻣﺮداﻧﻪي ﺑﺎزاري در ﺷﻬﺮ ﺗﺒﺮﯾﺰ را ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از ﻋﻮاﻣﻞ ﺗﺒﻌﯿﺾزاﯾﯽ ﻣﯽداﻧﺪ. در ﺷﻬﺮ ﺗﺒﺮﯾﺰ 08 درﺻﺪ از ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎ دﺳﺖ ﮐﻢ، ﻣﺎﻟﮏ ﯾﮏ ﻣﻐﺎزه ﻫﺴﺘﻨﺪ. اﯾﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ، زﻧﺎن ﺧﺎﻧﻪدار و ﺑﺎﺳﻠﯿﻘﻪ را اﻟﻮﯾﺖ اول ﺑﺮاي اﻧﺘﺨﺎب ﻫﻤﺴﺮ ﻣﯽداﻧﻨﺪ.
ﻣﻨﺼﻮره ﮐﻪ ﺧﻮد ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺟﺪي در زﻣﯿﻨﻪي اﺣﻘﺎق ﺣﻘﻮق ﻣﻠﯽ ﺗﺮكﻫﺎ دارد، ﻧﻘﺶ ﻣﻄﺎﻟﺒﺎت زﻧﺎﻧﻪ را در اﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶ اﻧﺪك ﻣﯽداﻧﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ:
- ﻫﺮﭼﻨﺪ زﻧﺎن زﯾﺎدي در اﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶ ﻓﻌﺎل ﻫﺴﺘﻨﺪ وﻟﯽ ﻫﻨﻮز ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪي اﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶ ﻫﻤﺎن ﺣﻖ ﺻﺤﺒﺖ و ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻣﺎدري اﺳﺖ. او ﺗﺎﮐﯿﺪ دارد ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ اﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪي ﺣﺮﮐﺖﻫﺎي ﻋﻤﻮﻣﯽ و اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ دﯾﮕﺮ ﻣﺮداﻧﻪ اﺳﺖ.
- ﺣﺘﯽ آن زﻧﺎﻧﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ در ﻣﺴﯿﺮ اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه ﻫﺰﯾﻨﻪ ﻣﯽدﻫﻨﺪ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻧﮕﺎه ﻗﻬﺮﻣﺎنﭘﺮوري ﻣﺮداﻧﻪ ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻧﮕﺮشﻫﺎي ﻣﺮداﻧﻪ را در ﺧﻮد ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺼﻮره ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﮐﻪ اﻣﺮوزه ﺑﺴﯿﺎري از ﺳﻨﺖﻫﺎ در روﻧﺪ ﮐﻠﯽ اﺟﺘﻤﺎع اﯾﺮان ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮدهاﻧﺪ. اﺷﺘﻐﺎل و ﺿﺮورت ﺗﺤﺼﯿﻞ زﻧﺎن در ﺗﺒﺮﯾﺰ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ و ﻧﮕﺎه ﻣﺮدم ﺑﻪ ﺑﺮﺧﯽ ﺳﻨﺖﻫﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻓﺎﺣﺸﯽ داﺷﺘﻪ اﺳﺖ. او ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ:
- زﻣﺎﻧﯽ را ﺑﻪ ﯾﺎد دارم ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﻣﺮدي در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻓﺮزﻧﺪ ﮐﻮﭼﮏاش را ﺑﻐﻞ ﻣﯽﮐﺮد ﻣﻮرد ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻣﺮدم ﻗﺮار ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ. ﻫﺮ ﭼﻨﺪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ اﻻن دﯾﮕﺮ ﻋﺎﻣﻠﯽ ﺑﺮاي ﻣﺴﺨﺮه ﮐﺮدن ﻧﯿﺴﺖ، اﻣﺎ ﺳﻨﺘﯽﻫﺎ ﻫﻨﻮز ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ آﺷﭙﺰي و ﻇﺮﻓﺸﻮﯾﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮدان در ﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺤﻘﯿﺮآﻣﯿﺰ ﻣﯽداﻧﻨﺪ.
ﺗﺮاﻧﻪ دﺧﺘﺮ 12 ﺳﺎﻟﻪاي اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺷﻬﺮ زﻧﺠﺎن زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ و در داﻧﺸﮕﺎه اﯾﻦ ﺷﻬﺮ درس ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ. ﺷﻬﺮ زﻧﺠﺎن در اﻧﺘﻬﺎي ﺧﻂ ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎﯾﯽ آذرﺑﺎﯾﺠﺎن ﻗﺮار دارد. اﻫﺎﻟﯽ ﺗﺒﺮﯾﺰ، اردﺑﯿﻞ و ... ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ در ﺗﺮك ﺑﻮدن اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﮏ ﮐﺮد! اﯾﻦ ﺷﻬﺮ در 003 ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮي ﺗﻬﺮان ﻗﺮار دارد و از 03 ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺗﺎ ﮐﻨﻮن ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎ ﺑﺎ ﮐﻮدﮐﺎن ﺧﻮد ﺑﻪ زﺑﺎن ﻓﺎرﺳﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدهاﻧﺪ. ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺟﻮاﻧﺎن و ﮐﻮدﮐﺎن اﯾﻦ ﺷﻬﺮ اﺻﻼ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ زﺑﺎن ﺗﺮﮐﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ. زﺑﺎن اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﯿﺶ از دﯾﮕﺮ ﺷﻬﺮﻫﺎي آذرﺑﺎﯾﺠﺎن ﺑﺎ زﺑﺎن ﻓﺎرﺳﯽ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﺣﻘﻮق اﻗﻠﯿﺖ ﺗﺮك در اﯾﻦ ﺷﻬﺮ از دﻏﺪﻏﻪﻫﺎي ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺑﺴﯿﺎري از ﻓﻌﺎﻻن ﺳﯿﺎﺳﯽ- اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ اﺳﺖ.
ﺗﺮاﻧﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﮐﻪ زﻧﺎن ﺷﻬﺮ زﻧﺠﺎن ﺑﺴﯿﺎر ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻣﺮدان ﺑﺴﯿﺎر ﻣﺘﻌﺼﺐ و ﺧﺸﻦ. او ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: - زﻧﺠﺎن ﺷﻬﺮ ﮐﻮﭼﮑﯽ اﺳﺖ و دﺧﺘﺮان اﯾﻦ اﺣﺴﺎس را دارﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮدم ﮐﺎرﻫﺎ و رﻓﺘﺎر آﻧﻬﺎ را زﯾﺮ ﻧﻈﺮ دارﻧﺪ و ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪي ﺣﻀﻮر زﻧﺎن در ﺧﺎرج از ﺧﺎﻧﻪ، ﮐﻨﺘﺮل ﻣﯽﺷﻮد.
او ﺑﺎ اﺷﺎره ﺑﻪ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﺑﻮدن ﺷﻬﺮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ:
- ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﭼﺮا زﻧﺠﺎﻧﯽﻫﺎ اﯾﻨﻘﺪر ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻧﻪ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽداﻧﻢ ﻣﺎ در ﺷﻬﺮ ﯾﮏ اﻣﺎﻣﺰاده دارﯾﻢ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ، وﻟﯽ در ﻣﺎهﻫﺎي ﻣﺤﺮم و ﻋﺰاداري از ﺷﻬﺮﻫﺎي دﯾﮕﺮ ﻣﯽآﯾﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﯿﻨﻪزﻧﯽ ﺣﺴﯿﻨﻪي زﻧﺠﺎن را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﻤﻪ ﻧﺬر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ در ﻣﺸﻬﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﯽ اﺳﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻤﺘﺮ اﺳﺖ. اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻤﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﯿﺎه ﻣﯽﭘﻮﺷﻨﺪ. ﻣﻦ اﻻن ﯾﮏ ﻣﺎﻧﺘﻮ ارﻏﻮاﻧﯽ ﺧﺮﯾﺪهام و ﻫﻤﻪ در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. او در داﻧﺸﮕﺎه ﭼﻨﺪ دوﺳﺖ ﺗﻬﺮاﻧﯽ دارد. از او درﺑﺎره ﻧﮕﺎه دوﺳﺘﺎناش ﺑﻪ ﺷﻬﺮ زﻧﺠﺎن ﻣﯽﭘﺮﺳﻢ. ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻧﺪارد ده دﻗﯿﻘﻪ در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺑﺎﺷﯽ و ﻣﺮدي ﻣﺘﻠﮏ ﻧﮕﻮﯾﺪ، ﺗﻨﻪ ﻧﺰﻧﺪ ﯾﺎ ﺑﺪنات را ﻟﻤﺲ ﻧﮑﻨﺪ. اﯾﻦ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ آزاردﻫﻨﺪه اﺳﺖ، ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ دﺧﺘﺮاﻧﯽ ﮐﻪ از ﺷﻬﺮﻫﺎي دﯾﮕﺮ آﻣﺪهاﻧﺪ. اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺟﻮان ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺷﻬﺮ ﺧﻮد را دوﺳﺖ ﻧﺪارد و ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدﻫﺪ در ﺷﻬﺮ دﯾﮕﺮي زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﺪ. او ﺑﻌﺪ از ﺗﻬﺮان، ﺗﺒﺮﯾﺰ و اروﻣﯿﻪ را اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺗﺒﺮﯾﺰ و اروﻣﯿﻪ ﺑﺰرگﺗﺮ و ﺷﯿﮏﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
رﯾﺤﺎن زن ﺟﻮان دﯾﮕﺮي اﺳﺖ ﮐﻪ در ﮔﻔﺖ و ﮔﻮي ﺑﺎ ﻣﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮد. او دﺑﯿﺮ رﯾﺎﺿﯽ ﺳﺎﮐﻦ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن ﻣﯿﺎﻧﻪ اﺳﺖ. ﺑﻪ زﻋﻢ او ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻗﻮم ﺗﺮك زﻧﺎن را درﮔﯿﺮ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ ﮐﺮده اﺳﺖ. او ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ:
- وﻗﺘﯽ در ﺷﻬﺮ ﯾﺎ ﭘﯿﺶ از آن در روﺳﺘﺎﻫﺎ درس ﻣﯽدادم، ﻣﯽدﯾﺪم ﮐﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ در درك ﺣﺮفﻫﺎي ﻣﻦ ﻧﺎﺗﻮان ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ. آﻧﻬﺎ داﻧﺶآﻣﻮزان دﺑﯿﺮﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻓﺎرﺳﯽ درس ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺣﺮفﻫﺎي ﻣﻦ را ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﻮد ﻣﻦ ﻫﻢ درس را ﺑﻪ ﺗﺮﮐﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻢ. اﯾﻨﮑﻪ ﺷﻤﺎ از ﻫﻤﺎن ﺳﻨﯿﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯽﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺎرسﻫﺎ ﻓﺮق دارﯾﺪ و اﯾﻦ اﻣﻮزش ﺑﻪ زﺑﺎن ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺴﺖ، ﺧﻮد ﯾﮏ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﮐﻠﯽ را در ﺷﻤﺎ ﻧﻬﺎدﯾﻨﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻣﺜﻞ ﺗﺤﻘﯿﺮ زن ﺑﻮدن ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺮور و ﺑﺎ اﺗﻔﺎﻗﺎت ﻫﺮ روزه ﺑﺮاي زﻧﺎن ﺟﺎ ﻣﯽاﻓﺘﺪ. او ﻣﺸﮑﻞ دﯾﮕﺮ دﺧﺘﺮان ﺗﺮك در ﺟﺎﻣﻌﻪي آذرﺑﺎﯾﺠﺎن را ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﻨﺴﯽ ﻣﯽداﻧﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ:
- ﮐﻨﺘﺮل ﺧﺎﻧﻮاده و ﻣﺮدان روي اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺎد اﺳﺖ. ﻫﻤﻪي ﺧﺎﻧﻮاده ﻣﺮاﻗﺐ دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺒﺎدا ﺑﻪ ﭘﺴﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ اﺻﻄﻼح آﺑﺮوي ﺧﺎﻧﻮاده را ﺑﺮ ﺑﺎد دﻫﺪ. دﺧﺘﺮاﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺳﺮ و ﮐﺎر دارم ﺑﭽﻪﻫﺎي زﯾﺮ 81 ﺳﺎل ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﺷﺪت ﻧﺴﺒﺖ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﻨﺴﯽ و راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺟﻨﺲ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺣﺴﺎس. اﯾﻦ ﮔﺮاﯾﺶ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﺎ ﻧﺒﻮد آﻣﻮزش در اﯾﻦ زﻣﯿﻨﻪ ﺧﻄﺮﻧﺎك ﻣﯽﺷﻮد و آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺷﺪت آﺳﯿﺐﭘﺬﯾﺮ ﮐﺮده اﺳﺖ. اﮔﺮ ﮐﻨﺠﮑﺎوي آﻧﻬﺎ در اﯾﻦ ﺑﺎره زﯾﺎد ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ از آﺳﯿﺐﻫﺎي اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻋﻮارض ﺑﺪ دﯾﮕﺮي ﻫﻢ دارد ﮐﻪ آن ﻫﻢ ازدواج اﺟﺒﺎري اﺳﺖ. ﺑﺴﯿﺎري از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻣﻦ در ﻫﻤﺎن ﻣﻘﻄﻊ ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ازدواج ﮐﺮدﻧﺪ و ﯾﻘﯿﻦ دارم ازدواج آﻧﻬﺎ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﺒﻮده ﮐﻪ ﺑﺮوﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺎ ﻓﻼن ﭘﺴﺮ ازدواج ﮐﻨﻢ.
اﺳﺎﻣﯽ ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻨﺎ ﺑﻪ درﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪﺷﻮﻧﺪﮔﺎن، واﻗﻌﯽ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ.